Choroby wywoływane u gołębi przez pasożyty wewnętrzne są jednymi z najczęściej występujących rodzajów chorób. Najgroźniejsze z nich to:

Kokcydioza  choroba wywoływana przez pierwotniaki pochodzące z grupy Eimeria. Zarażenie kokcydiozą następuje przez przewód pokarmowy. U młodych ptaków jej objawami jest nadmierne chudnięcie oraz biegunka. Kał zarażonego gołębia jest wodnisty, a nierzadko też z niewielkimi pasmami krwi.

W przypadku dużych ptaków objawów takich zwykle się nie obserwuje, jednak pewnym sygnałem ostrzegawczym mogą być słabsze wyniki sportowe w przypadku gołębi pocztowych. Jeśli obawiamy się, że nasze stado zostało zarażone kokcydiozą możemy wykonać badanie, które potwierdzi lub podważy nasze przypuszczenia. Co więcej dzięki specjalnemu badaniu, polegającemu na badaniu gołębiego kału, możemy nie tylko rozpoznać chorobę, ale też zbadać jej inwazyjność.

Glistnica  choroba wywoływana przez nicień Askaridia columbae. Nicień ten ma około 4 centymetry długości i 1, 5 milimetra średnicy. Powstają one w przewodzie pokarmowym i powodują jego niedrożność. W najgorszych wypadkach kończy się ona śmiercią gołębia. Glistnica jest szczególnie niebezpieczna dla młodych osobników, gdyż w większości przypadków prowadzi do śmierci. Dorosłe ptaki są bardziej odporne, jednakże walka z choroba jest dla nich bardzo wyczerpująca. Jej objawami mogą być: ogólne osłabienie, niezadowalające wyniki sportowe (gołębie pocztowe), zmatowienie upierzenia, biegunka. Najskuteczniejszymi metodami walki z choroba są: systematyczna dezynfekcja, leki nicieniobójcze oraz okresowe badanie kału ptaków.

 
Akuarioza  choroba wywoływana przez nicień Acuria spiralis. Nicień ten ma około 1 centymetra długości i rozwija się przy pomocy pośrednich żywicieli takich, jak na przykład chrząszcz. Najczęściej pasożyt ten rozwija się w przełyku, jednak nie jest to jedyne miejsce, gdzie możemy go znaleźć. Akuarioza objawia się zwykle biegunką, ogólnym osłabieniem, blednieniem powiek. Młode gołębie zaatakowane chorobą najczęściej źle się chowają lub giną.

Trichomonadoza  choroba wywoływana przez pierwotniaka Trichomonas gallinae . Jest to jedna z najpowszechniej występujących chorób pasożytniczych wśród gołębi. Jej objawy bywają bardzo różne i są one widoczne głównie w przypadku młodych ptaków. Dorosłe osobniki przechodzą chorobę zwykle bezobjawowo. Pierwszymi sygnałami ostrzegawczym powinny być: biegunka, osowiałość, osłabienie, zgrubiała górna cześć szyi, szarożółte guzki w jamie gębowej.  Częstymi przyczynami choroby są brudne poidełka, zanieczyszczona woda oraz niewystarczający poziom higieny w gołębniku. Po zarażeniu jednego osobnika choroba szybko przenosi się na jego młode, które zwykle umierają oraz na inne gołębie w stadzie. Leczenie trichmonadozy polega na stosowaniu leków rzęsistkobójczych. Aby zabezpieczyć się przed jej wystąpieniem należy wykonywać okresowe badania.

Tasiemczyca – choroba, która występuje wśród gołębi stosunkowo rzadko. Pasożyt rozwija się przy pomocy żywicieli pośrednich np. ślimaków. Choroba zwykle przebiega bezobjawowo. W bardzo ciężkich przypadkach zauważalne jest nadmierne pragnienie, osłabienie, brak aktywności, bladość.  U młodych gołębi może powodować trudności w poruszaniu się lub nawet oddychaniu. Leczenie odbywa się przy pomocy specjalistycznych leków.

Post Navigation